خلاصهٔ خبر
پروژهٔ کوبرنتیز نسخهٔ ۱.۳۳ با نام رمز «Octarine» را در اواخر آوریل ۲۰۲۵ منتشر کرد. این نسخه شامل ۶۴ بهبود است که ۱۸ مورد از آن‌ها به وضعیت پایدار (GA) رسیده‌اند. مهم‌ترین موارد، پایدار شدن کانتینرهای sidecar و ورود تغییر اندازهٔ منابع پاد در محل (in-place resize) به مرحلهٔ بتا هستند. این دو قابلیت مستقیماً بر پایداری سرویس‌ها و هزینهٔ منابع خوشه اثر می‌گذارند.
جزئیات
کانتینرهای sidecar که از نسخهٔ ۱.۲۸ به‌صورت آزمایشی معرفی شده بودند، اکنون پایدارند. این کانتینرها پیش از کانتینر اصلی بالا می‌آیند و پس از آن خاموش می‌شوند. به همین دلیل برای ابزارهایی مثل ارسال لاگ، پروکسی و service mesh مناسب‌اند و مشکل قدیمی ترتیب راه‌اندازی و پایان کار Jobها را کم می‌کنند. تغییر CPU و حافظهٔ پاد بدون ری‌استارت نیز به بتا رسیده است. با آن می‌توان منابع یک پاد در حال اجرا را تنظیم کرد، بی‌آنکه سرویس قطع شود.
در شبکه، بک‌اند nftables برای kube-proxy پایدار شده و چند Service CIDR هم به مرحلهٔ GA رسیده است. این یعنی می‌توان بدون بازسازی خوشه، بازهٔ آی‌پی سرویس‌ها را گسترش داد. user namespaceها برای پادها به‌صورت پیش‌فرض در بتا فعال شده‌اند و ایزولاسیون را بهتر می‌کنند. در مقابل، Endpoints API منسوخ اعلام شده و جایگزین توصیه‌شده EndpointSlice است. ابزارها و اسکریپت‌هایی که هنوز مستقیم از Endpoints می‌خوانند باید به‌مرور اصلاح شوند.
اهمیت برای تیم‌های ایرانی
برای تیم‌های کوچک، مهم‌ترین نکته برنامه‌ریزی ارتقاست. ارتقا را یک نسخهٔ minor در هر مرحله و ابتدا روی محیط آزمایشی انجام دهید، و پیش از آن کدهای وابسته به Endpoints و تنظیمات kube-proxy را بررسی کنید. اگر سرویس‌های مدیریت‌شدهٔ داخلی یا ابزارهایی مثل kubeadm و k3s استفاده می‌کنید، ممکن است ارائه‌دهنده با تأخیر به ۱.۳۳ برسد. بنابراین زمان‌بندی را با آن هماهنگ کنید. محدودیت دسترسی به رجیستری‌های خارجی هم هنوز مسئله است. ایمیج‌های کنترل‌پلین و مؤلفه‌های جانبی را پیش از ارتقا در یک رجیستری آینهٔ داخلی ذخیره کنید. قابلیت تغییر منابع در محل در بتاست، پس فعلاً آن را روی بارهای حیاتی تولید فعال نکنید.